การได้พบเจอพระอริยสงฆ์หรือครูบาอาจารย์ที่สอนวิปัสนากรรมฐานได้ตามจริตของแต่ละคนนั้นแสนยาก สำหรับบางคนนั้นแทบจะเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร บางคนก็หามาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะได้พบครูบาอาจารย์สังขารร่างกายก็ไม่อำนวยสำหรับการปฏิบัติเสียแล้ว ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง
แต่หากเรารู้จักอธิษฐานจิต ก็จะสามารถได้พบครูบาอาจารย์แน่นอน ข้าพเจ้าเองก็เช่นกัน ที่ใช้เวลาค้นหาหนทางการปฏิบัติธรรมและเพื่อให้เป็นในความเจริญก้าวหน้าในการปฏิบัติ เวลาสวดมนต์ไหว้พระ หรือนั่งสมาธิครั้งใดก็ตาม จะอธิษฐานจิตทุกครั้งว่า "ขอให้ข้าพเจ้าและครอบครัวได้พบพระอริยสงฆ์ ครูบาอาจารย์ที่เป็นเนื้อนาบุญในพระพุทธศาสนา ให้ได้ฟังธรรมของพระพุทธองค์ และได้เจริญศีลภาวนา ปฏิบัติธรรม ให้ได้ต่อเนื่องบุญบารมีธรรมให้สูงยิ่งๆ ขึ้นไป จนถึงซึ่งมรรคผลนิพพาน"
จากนั้น ข้าพเจ้าก็ได้พยายามปฏิบัติธรรมมาเรื่อย การปฏิบัติมีความก้าวหน้าบ้าง ถดถอยไปบ้าง ย่ำอยู่กับที่บ้าง และบางครั้งก็เจอปัญาหาต่างๆ เข้ามารุมล้อม ต้องเผชิญมรสุมของชีวิต ทำให้ท้อแท้ไปบ้าง แต่ข้าพเจ้าก็ไม่หยุดที่จะเสาะแสวงหา จนกระทั่ง ได้พบครูบาอาจารย์ที่สอนให้ข้าพเจ้าและครอบครัวสามารถที่จะเข้าใจ การปฏิบัติวิปัสนากรรมฐาน และมีความก้าวหน้าในการปฏิบัติ ทำให้ได้พบความสงบ และสุขจากการปฏิบัติและสุขจากการนำธรรมะปฏิบัติมาใช้ในชีวิตประจำวัน คนในครอบครัวก็ได้ปฏิบัติและได้รับความสุข สงบไปด้วย สิ่งดีๆ ทั้งหลายได้เกิดขึ้นกับข้าพเจ้าและครอบครัว อย่างน้อยก็สุขได้โดยไม่ใช่สุขที่เกิดจากการเสพวัตถุ
เมื่อเราได้ฝึกปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง และยิ่งได้มีโอกาสใกล้ชิดครูบาอาจารย์ ทำให้มีความก้าวหน้าในการปฏิบัติมากยิ่งขึ้น เมื่อก่อนคำว่า "พระนิพพาน" ก็รู้อยู่ว่า "เป็นสถานที่ซึ่งเป็นสุขนิรันดร และไม่ต้องมาเกิดอีก" แต่ก็นึกภาพไม่ออก ไม่เห็น แต่ทุกวันนี้ ได้ปรากฎภาพพระนิพพานในจิต ปรากฎเส้นทางแห่งการเดินสู่เป้าหมาย ซึ่งมีพระนิพพานอยู่เบื้องหน้า เมื่อน้อมจิตนึกถึงเมื่อใดพระนิพพานก็ปรากฏเสมอ และถึงแม้จะยังอีกไกลแสนไกล แต่ก็ได้ปรากฎขึ้นแล้วในดวงจิต ทำให้มีกำลังใจในการปฏิบัติและไม่สิ้นหวังอีกต่อไป....
ข้าพเจ้า จึงขอแบ่งปันเรื่องราวนี้ ให้กับผู้อ่านทุกท่าน ไม่ว่าท่านจะเป็นผู้ปฏิบัติธรรมหรือไม่ก็ตาม และขอให้ทุกท่านมีความสุข ความเจริญในชีวิตและในธรรมกันทุกๆ คน....
มัชฌิมานิจ
